Reenkarnasyon, Transmigrasyon, Palinjenezi ve Metampsikoz

Insanin nefsi'nin olumden sonra bir baska bedene gecerek yeniden hayata dondugunu iddia eden inanc sistemine reenkarnasyon (ya da Arapca adiyla: tenasuh} denilmektedir. Latince kokenli bu kelimenin etimolojik anlami ise "yeniden ete burunme"dir.

Reenkarnasyon kelimesi nefsin bir bedenden bir baska fakat ayni turden bir bedene gecmesi icin kullanilmaktadir. Nefsin bir insan bedenini terk ettikten sonra mesela bir bocek, bir hayvan ya da bir bitki gibi baska bir turun bedeninde yahut da bir cin'in suretinde yeniden hayat bulmasi kastediliyorsa buna transmigrasyon denilmektedir. Ayrica "yeniden dogus" anlaminda palinjenezi'den, ya da "nefsin farkli tavirlari" anlaminda da metampsikoz'dan bahsedilmektedir.

Bugun avam, butun bu kavramlar arasindaki nuanslarin farkinda olmadigi icin, hepsini birden reenkarnasyon kelimesiyle ifade etmektedir. Oysa palinjenezi de metampsikoz da reenkarnasyonla ozdes kavramlar degildir; zira bunlar "yeniden dogus"un ve "nefsin farkli tavirlari"nin mutlaka yeni bir bedende vuku bulmasini gerektirmemektedirler.

Bu yazida, yalnizca, avamin birbirleriyle esanlamliymislar gibi idrak ettigi reenkarnasyon ve transmigrasyon kavramlarinin Islamiyet acisindan degerlendirilmesi yapilmaktadir.

Reenkarnasyon ve transmigrasyon eski Misirlilar'in, Yunanlilar'in, Keltler'in, Hindular'in ve Budistler'in inanc sistemlerinde ve dunya goruslerinde merkezi bir rol oynamistir. Pitagor ve Eflatun gibi filozoflar ve kadim Iskenderiye Felsefe Okulu da bu fikirlere munis bakmislar ve bunu hem salt felsefe ve hem de ahlak acisindan incelemislerdir. Ozellikle Plotinus, gunahlarin kefaretini odemek acisindan, transmigrasyonun adalete uygun oldugunu savunmustur. Kilisenin, bu doktrini Hiristiyanliga aykiri ilan etmesine ragmen Ronesans'in Eflatuncu ve yeni-Eflatuncu filozoflarinin onemli bir bolumunun de reenkarnasyona ve transmigrasyona inandiklarini gormekteyiz.

XIX. yuzyilda Avrupa'da ve Amerika'da yayginlasan teozofi ve ispirtizmacilik hareketleri ile bunlarin etrafinda yeseren benzeri tavir ve dusunce okullarinda reenkarnasyon fikri buyuk agirlik kazanmistir. Bu mahfellerde bedenden bedene gecenin ise nefis degil de ruh olduguna inanilmistir. Bu, zaten muglak ve mesnetsiz bir inanc olan reenkarnasyon uzerindeki kavram kargasasinin daha da buyumesine sebep olmustur.

Hindu dusunce ve inanc sisteminde her canlinin ideali: "Dunya'nin (yani bu sufli alemin) baglarindan tam anlamiyla kurtulus" demek olan Nirvana'ya ulasmaktir. Nirvana'ya ulasmak mutlak kemal'e erismek demektir. Bir fani, Nirvana'ya erisinceye kadar, oldukten sonra bir baska bedende yeniden hayat bulur. Buna gore her fani bir onceki hayatinda kazandigi sevaplar ya da isledigi gunahlarla orantili olarak, bir mukafat ya da bir cezanin bedeli olmak uzere, ya daha mutekamil bir bedende ya da daha sufli bir bedende yeniden hayata doner. Mesela "parya" kastindan bir kimsenin sevaplarindan dolayi brahman olarak; ya da bir brahmanin gunahlarindan dolayi bir parya veya bir bocek, bir hayvan ya da bir bitki olarak yeniden hayata donecegine inanilir.

divclear>

Detaylı Bilgi icin Lütfen Msn Ekleyiniz

 medyumranahoca@hotmail.com